Een thuisbatterij in Almere Buiten: eerst uitzoeken waar hij moet staan

Veertien panelen liggen er op ons dak in de Regenboogbuurt, sinds de zomer van 2019. Ik opende toen elke ochtend de app van de omvormer alsof het een spelletje was. Zeven jaar later open ik die app nog steeds, alleen met een ander gevoel. Op 1 januari 2027 stopt de salderingsregeling. De Eerste Kamer stemde er eind 2024 mee in, maar nu het oktober is en het blad van de esdoorn in onze voortuin op de panelen van de buren waait, voelt het ineens heel dichtbij.

Tot nu toe was het simpel. Wat we op een zonnige middag terugleverden, streepten we ’s avonds weg tegen wat we verbruikten. Vanaf januari krijgen we voor teruggeleverde stroom alleen nog een vergoeding van de leverancier, die tot 2030 minstens de helft van het kale leveringstarief moet zijn. Wat we ’s avonds gebruiken, betalen we gewoon. Jeroen rekende het op een zondagavond uit op de achterkant van een envelop. Zijn samenvatting: we geven op zomermiddagen stroom weg die we om zes uur, als de oven en de wasmachine tegelijk draaien, weer kopen.

Een batterij leek de logische stap

Bij de overburen hangt sinds de zomervakantie een witte kast in de garage, zo groot als een flinke koelkastdeur. Daar kwam het idee vandaan. Overdag laden, ’s avonds ontladen, zo klinkt het. Hoeveel dat ons oplevert, durf ik niet te zeggen. Elk rekenvoorbeeld gaat uit van een gezin dat precies zo leeft als in de spreadsheet van de verkoper, en dat zijn wij niet. Wat ik wel wilde weten, was veel praktischer. Waar moet zo’n ding staan, en kan ons huis het eigenlijk aan?

De berging achter in de tuin

Ons eerste idee was de berging. Een stenen hok achter in de tuin, aan het achterpad, met de fietsen, de kerstboomstandaard en een kast vol verf die nooit meer open gaat. Er hangt een tl-buis en er zit één stopcontact, ooit door de vorige bewoners aangelegd met een kabel die ergens onder de tegels door naar het huis loopt. Ruimte genoeg, dachten we, en hij staat uit het zicht.

Voordat we offertes gingen opvragen, heb ik een elektricien Almere gevraagd om mee te kijken. Hij stond een minuut in de berging, legde zijn hand tegen de muur en vroeg hoe koud het daar in januari wordt. Geen idee, eerlijk gezegd. Batterijen werken binnen een bepaald temperatuurbereik het prettigst, legde hij uit, en een onverwarmd hok met een plat dak is ’s winters koud en in juli een oven. Bovendien was die oude kabel onder de tegels nooit bedoeld voor zoiets. Niemand wist hoe dik hij was of op welke groep hij zat.

Wat er in de meterkast moet gebeuren

Daarna gingen we naar de meterkast in de gang. Een batterij krijgt een eigen groep, met een kabel die past bij wat hij kan laden en ontladen. Verder hangt het af van het systeem. Sommige batterijen werken met een hybride omvormer, die dan onze zeven jaar oude omvormer op zolder vervangt. Andere hebben hun eigen omvormer en komen naast de bestaande installatie. Ook dat we een eenfase-aansluiting hebben, bepaalt welke batterijen in aanmerking komen.

Hij wees uiteindelijk naar de trapkast, twee meter van de meterkast. Kort kabeltraject, vorstvrij, droog. Wel ruimte eromheen laten, zei hij, en er niet meer de jassen en de stofzuiger tegenaan proppen.

Nog niets besteld

We hebben nog niets getekend. Jeroen wil eerst een winter zonder saldering meemaken en zien wat de rekening doet. Ik wil eerst de trapkast leeg. Wat wel veranderd is, is de vraag die we stellen. We praten niet meer over welk merk, maar over waar en hoe. Achteraf vind ik het logisch dat de elektricien Almere eerder over de vloer kwam dan een verkoper.

Gisteren scheen de zon voor het eerst in een week weer volop. Om half een gaf de app een mooie piek. Ik keek ernaar en dacht aan de trapkast, waar de stofzuiger nog staat.